diumenge, 15 de març del 2009

Un desconocido...

A veces las personas que más desconocemos son las que nos dicen las cosas que más nos importan, o que queremos sentir. Queremos escucharlas y entendemos de ellos la forma (superficial) de vernos a nosotros mismos. Quizá nos digan cosas que no nos gustan, pero seguimos escuchándolos porque, a la mayoría, les gusta saber las cosas “negativas” que cada uno tiene, para poder así, arreglarlas, cambiarlas o aprender a convivir con ellas.

Esas personas creen que solo están hablando, creen que así se acercan más a ti (es verdad), pero para mí (y todos, creo) nos hacen abrir una puerta hacia uno mismo. ¿Por qué, a veces, nos abrimos en personas que no conocemos? ¿Que tiene un desconocido que hace abrir las puertas más oscuras de nuestros corazones?

Quizá porque aquellos que ya conocemos nos dirán lo que sabemos, lo repetirán siempre, los otros nos pueden aportar muchas otras cosas, cosas que a veces los amigos más amigos no pueden ver. Por eso creo que es importante aprender a relacionarse con todo tipo de gente (aunque pienses que no son de tu estilo) todos aprendemos de todos y de todo.

Gracias a tu, desconocido, que me has abierto un lugar donde me he sentido muy feliz por momentos, donde he pensado en toda la gente que quiero, donde he pensado en todo lo que he estado haciendo estos años, y lo he valorado (cosas que muchas pocas veces hacemos).

Muchas gracias.

divendres, 6 de març del 2009

Sin embargo, el hecho de querer una persona no significa estar con ella, compartir con ella. A veces, hay momentos, hay días, hay temporadas... que por diversas causas las personas queremos ir a buscar otros paradigmas, conocer otras facetas de nuestro planeta, encontrar otros rinconcitos.

Necesitamos escaparnos de la vida que llevamos y queremos empezar otra de nueva. Hay quien lo consigue y hay quien se queda con la vida anterior. Simplemente se trata de buscar aquel camino que llene mas a la persona, que la haga aprender y la haga sentirse útil en sí misma.

Esto se entiende, cada uno tiene que seguir su camino y nadie, ni aquellos que más nos quieren, tiene derecho a impedirlo, aunque sepan que te estás equivocando. Siempre hay alguna forma de dar un paso atrás, por eso siempre es mejor coger el tren que dejarlo escapar.

Si quieres irte, vete, no te lo impediré, pero quiero que sepas que cuando necesites un brazo de apoyo el mío siempre te estará esperando.

Pero sobretodo, no quiero que te sientes mal. A veces me pregunto: ¿por qué a veces nos sentimos mal cuando queremos hacer cosas diferentes pero sabemos que hay gente que se puede molestar? ¿Hasta dónde llegan los límites de la libertad?

dimarts, 3 de febrer del 2009

Maldad


¿Que impulsa a alguien a hacer daño? Un daño voluntario, creado, estudiado.


En que se ha convertido el hombre que solo piensa en guerras, luchas, combatir con los otros, los de su misma especie. Quiere tener lo mejor de todo, y ¿para que va a servir un solo individuo tenerlo todo? ¿Por respeto? ¿Quién da respeto a alguien que no se lo merece? quizá aquellas personas que también creen en esto.


Como tiene que vivir la gente; con sus miedos, desconfianzas, malas interpretaciones... ¡pero si no se puede vivir en paz en este país! ¿En qué hemos de convertirnos? ¿En maestros de la lucha, las palabras y la fuerza para parecer más “FUERTES” frente a aquellos que nos quieren hacer daño?


¿Cuando se creara un mundo donde la gente piense por un bien común? donde las ayudas sean realmente ayudas, donde las peticiones sean claramente necesarias, donde la inocencia sea suficiente para creer en la gente, donde las flores quieran crecer, donde el agua quiera fluir,donde un beso sincero sirva solamente para demostrar el amor.

dilluns, 26 de gener del 2009


Vamos, vamos a ver mundo.
Dejemos esta parte tal y como está. La casa, los amigos, el trabajo, la universidad... siempre podremos volver, pero nunca sabes cuando es tarde para irse.

Así que, hagamos la maleta, nos ponemos cómodos, cogemos mapa i bolígrafo i vamos a buscar un tren.

Un tren que nos lleve por todos los lugares más insólitos del mundo. Un tren que nos haga valorar de verdad la belleza de la vida, de las personas y del lugar donde ponemos cada uno de nuestros pies.

Ven conmigo por favor, no dudes en dejarlo todo. Nadie te va a olvidar, tus amigos siempre están contigo y eso es lo que más importa.

dijous, 22 de gener del 2009

Voler, observar, dir, preguntar-se, mirar, escoltar, esperar, desconnectar,
relaxar-se, llegir, impacientar-se, preguntar, recordar, viure, sentir, somiar...

Són tot de sentiments i sensacions, que sense adonar-nos-en formen part del nostre dia a dia. Són importants i s'han d'analitzar, hem de trobar una relació entre elles perquè les coses no passen perquè si, ha d'haver-hi una raó. Aquesta no cal que es busqui en un present. Pot ser d'alguna cosa que ja hagi passat, d'una que estigui passant o fins i tot d'alguna cosa que en un moment tant llunyà, no ho recordarem i aleshores ho podrem relacionar.

Us ha passat mai que penseu: i ara això perquè em passa? i no n'obteniu una resposta clara fins al cap d'un cert temps.

diumenge, 18 de gener del 2009

El mèdico me dijo una vez:

"Siempre que subimos una cima muy alta, cuando todo nos sale bien, cuando estamos contentos. Cuando decimos que tenemos buena suerte. Siempre nos espera una bajada en picado, donde veremos la oscuridad mas profunda de nuestras vivencias".

La question es aprovechar cada momento que vas subiendo a la cima, y cuando estés en la bajada reflexionar, observar i aprender, quizá en la siguiente subida puedas pasar por otro camino.